Nie-Literacki Blog Autora Powieści Sensacyjnych

"No tak: kto ma właściwie czytać to, co w tych zeszytach zapisuję! A jednak, tak przynajmniej sądzę, każdy, kto coś pisze, wyobraża sobie, że ktoś to przeczyta, nawet gdyby tym kimś miał być tylko sam piszący. Poza tym zadaję sobie jeszcze i takie pytanie: czy można pisać, nie grając jakiejś roli? Człowiek chce być obcy sobie samemu. Nie w roli, ale chyba w podświadomej decyzji, jakiego rodzaju rolę sobie przypiszę, tkwi moja rzeczywistość. Chwilami mam uczucie, że człowiek wychodzi z tego, co napisał, jak wąż ze swojej skóry. Otóż to: nie można wyrazić siebie pismem, można jedynie zrzucić skórę. Ale kogo ma ta martwa skóra interesować! Raz po raz wyłaniające się pytanie, czy czytelnik kiedykolwiek potrafi odczytać coś poza sobą samym, jest zbędne: pisanie to nie komunikowanie się z czytelnikami ani z sobą samym, lecz komunikowanie się z tym, czego się nie da wypowiedzieć. Im wyraźniej człowiek potrafiłby się wypowiedzieć, tym czystsze okazałoby się to, co niewypowiedziane, to znaczy rzeczywistość, która piszącego dręczy i porusza. Posiadamy mowę, żeby być niemi. Ten, kto milczy, nie jest głupi. Ten kto milczy, nawet się nie domyśla, jaki nie jest." Max Frisch, Stiller.

Więcej na moim literacko / szpiegowskim blogu w oryginale.

Napięty program wydawniczy powoduje, że od szeregu miesięcy nie kontynuuję niniejszego, Polskiego bloga.
Mam nadzieję, że wybaczycie tę przedłużającą się przerwę, dodatkowo spowodowaną intensywnym blogowaniem na mojej angielskiej stronie, tym łatwiej, że chwilowo nie mogę zaoferować swoich powieści w przekładzie na język polski.

Tymczasem zainteresowanych lekturą powieści sensacyjnych w języku angielskim zapraszam do czytania moich książek w oryginale, oraz do śledzenia moich poczynań na angielskim blogu, oraz na fejsbuku. Znajdziecie tam pasjonujące artykuły ze świata literatury i szpiegostwa.

Zapraszam!


Okładka mojej następnej powieści, w księgarniach jeszcze tej wiosny:

Sto lat temu Jack London rozpoczął pracę nad powieścią sensacyjną, której nigdy nie ukończył, gdyż nie potrafił znaleźć logicznego rozwiązania. Londona "Biuro Zabójstw", prowadzone przez Ivana Dragomiloffa, usuwa osoby będące niepożądanymi, lub z tych czy owych względów, mające negatywny wpływ na społeczeństwo.

Pewnego dnia zapytał mnie przyjaciel: Co by było, gdyby Jack London pisał swoją powieść w 2011 roku?

Pytanie to dręczyło mnie przez jakiś czas. Rzeczywiście - co by było gdyby Jack London żył w XXI wieku, w dobie WikiLeaks, w dobie Okupuj Wall Street, i Whistleblowers? Co uczyniłby pisarz, gdyby zamierzał napisać podobną powieść w czasach protestów wymierzonych przeciwko światu rządzonemu przez bezwzględną plutokrację, gdzie uprzywilejowany 1% dyktuje swoje zachcianki całej reszcie? Od pytania do odpowiedzi był tylko jeden krok. Tak powstała powieść WikiJustice.

Opis WikiJustice: Setki tysięcy dokumentów opublikowanych przez portal whistleblowers ujawniły nadużycia i przestępstwa dokonane przez uprzywilejowanych - polityków, szefów międzynarodowych korporacji, policjantów, itd -  lecz żaden z nich nie został postawiony do odpowiedzialności.

Damian Allende ma tego dość, i tworzy WikiJustice - portal społecznościowy, gdzie każdy może sądzić tych, którzy z racji zajmowanego stanowiska, lub zasobności portfela, stoją poza prawem.

Publiczność z całego świata bierze udział w osądzaniu nietykalnych.

Wkrótce skorumpowani politycy, złodzieje na wysokich stołkach, i policjanci nadużywający władzy, zostają znalezieni martwi.

Damian Allende czuje jednak, że coś się nie zgadza. Po nitce do kłębka, Damian stwierdza, że ktoś wykorzystuje WikiJustice, aby przeprowadzić własne porachunki...

"Rada dla przyszłych pisarzy: Nie mieszkaj z psem. Seter Johna Steinbecka kosztował pisarza dwa miesiące pracy nad Myszami i Ludźmi, gdyż pożarł większą część maszynopisu. Jackowi Kerouac dobrze szła praca nad powieścią W Drodze [a spisał ją w 21 dni, między innymi sklejając karty maszynopisu, aby nie ładować ich pojedynczo do maszyny], gdy jego spaniel poszarpał zwój. Chihuahua Josepha Conrada winną była żmudnej pracy spisywania od nowa Jądra Ciemności." Te i inne anegdotki z książki: Dancing with Mrs. Dalloway.

Swoją drogą, można zastanowić się czy pieski rzeczywiście wyrządziły powyższym pisarzom szkodę, gdyż, o czym czytelnicy być może nie wiedzą, książka powstaje w ten sposób iż jest stopniowo rozpisywana, czyli każda kolejna jej wersja podlega całkowitemu opracowaniu, niejako od nowa, aż nabierze swoją ostateczną formę.

Zatem pogryziony maszynopis może być zbawiennym pretekstem do kolejnego rozpisania pracy...

Lektura wcale nie jest zajęciem samotników, twierdzą psychologowie:

"Zagrzebanie się w powieści jest nie tylko sposobem na ucieczkę od świata: psychologowie coraz częściej twierdzą, że czytanie może mieć wpływ na naszą osobowość.

Obecne badania sugerują, że książki dają czytelnikom więcej niż możliwość odizolowania się i zanurzenia w świecie fantazji. Książki stwarzają okazję do łączności społecznej i osiągnięcia błogiego spokoju, będącego skutkiem  przynależności do czegoś większego od siebie, choćby na jedno, nadzwyczaj krótkie mgnienie czasu.

Badania zdecydowanie wskazują na czytanie jako czynność spełniającą podstawową potrzebę - potrzeęy społecznogo połączenia." Źródło: http://m.guardian.co.uk/books/2011/sep/07/reading-fiction-empathy-study?cat=books&type=article

WIĘCEJ WPISÓW JK na anglo-języcznym blogu: spywriter.wordpress.com

Doktor Barager leczy za pomocą literatury, od czasu do czasu przepisując swoim pacjentom powieści mające dopomóc w wyzdrowieniu. Poprzez blog poświęcony stosowaniu fikcji literackiej w lecznictwie, pomaga zarówno lekarzom jak i pacjentom odkryć źródło choroby w sposób, w jaki nie potrafi tego dokonać nauka. Baranger wierzy, że dwa najlepsze powołania w życiu to lekarz i pisarz; jeden służący ludzkiej kondycji, a drugi oświacie, a obydwa zdolne doprowadzić do uzdrowienia.

Więcej (j. ang.): http://frontpagemag.com/2011/07/25/altamont-augie-2/

"Istoty zdolne żyć dla siebie samych ? prawda, że to są artyści, a ja byłem od dawna przekonany, że nie będę artystą nigdy ? mają zarazem obowiązek to czynić; otóż przyjaźń jest dla nich zwolnieniem z tego obowiązku, wyrzeczeniem się samych siebie. Nawet rozmowa, będąca sposobem wyrażenia przyjaźni, jest powierzchowną dywagacją, nie przynoszącą nam nic. Możemy rozmawiać całe życie, powtarzając jedynie w nieskończoność pustkę jakiejś minuty, podczas gdy krok myśli w samotnej pracy artystycznego tworzenia idzie w głąb w tym jednym kierunku, który nam nie jest zamknięty, gdzie możemy posuwać się ? z większym trudem co prawda ? ku zdobyciu prawdy. I przyjaźń jest nie tylko pozbawiona wartości jako rozmowa; jest, co więcej, zgubna. Bo ci z nas, których prawo rozwoju jest czysto wewnętrzne, nie mogą nie odczuwać wrażenia nieodzownej nudy w towarzystwie przyjaciela ? wrażenia, że się zostaje na powierzchni samego siebie zamiast wieść swoją odkrywczą podróż w głąb. Przyjaźń każe nam prostować owo wrażenie nudy, kiedy się znajdziemy sami; każe nam przypominać sobie ze wzruszeniem słowa przyjaciela, każe je nam uważać za cenny materiał, podczas gdy my nie jesteśmy jak budynki, którym można przydać kamieni z zewnątrz, ale jak drzewa czerpiące z własnego soku następny węzeł swojej łodygi, wyższy szczebel swego rozwoju."
Marcel Proust, W Cieniu Zakwitających Dziewcząt

Co zrobić gdy potrzebujesz spokojnej chwili tylko dla siebie?

"Pogrążenie się w dobrej książce lub krzyżówce może zablokować naszą zdolność słyszenia.

Naukowcy wykazali, że gdy ktoś skupia pełną uwagę na czymś, to może stać się głuchy na normalnie słyszalne dźwięki.

Dzieje się tak dlatego, że zmysły wzroku i słuchu konkurują o ograniczoną zdolność przetwórczą mózgu.

Na przykład, gdy pogrążeni jesteśmy w dobrej książce lub nawet wciągnął nas artykuł w gazecie, to możemy nie usłyszeć kierowcę tramwaju i przejechać nasz przystanek.

Zjawisko to znane jest jako nieuważna głuchota". Poczytaj dalej (j. ang.)

Masz już dosyć wojen wywoływanych przez plutokratów, w których giną tylko biedacy? Rosjanie też mieli ich dosyć podczas Pierwszej Wojny Światowej:

"Miliard ludzi objęły działania wojenne, pięćdziesiąt milionów mężczyzn walczy na frontach. Są zorganizowani i uzbrojeni. Na razie są to dwa wrogie kolektywy. Ale nic im nie przeszkadza przerwać pewnego pięknego dnia strzelaninę i połączyć się. I stanie się to wtedy, kiedy jakiś człowiek powie temu pięćdziesięciomilionowemu kolektywowi: "Bałwany, strzelacie do niewłaściwego celu". Wojna powinna się zakończyć buntem, rewolucją, światowym pożarem. Bagnety obrócą się w głąb kraju. Na tron cesarzy posadzą żebraka w łachmanach i jemu złożą hołd."

Aleksy Tołstoj (Towarzysz Hrabia), Droga przez Mękę.